Memoria Cultural: Día de Rosalía 24 de Febreiro de 2018

Data: 

sábado, 24 Febreiro, 2018 (Todo o día)

 

Desde a Fegamp queremos recordar a Rosalía de Castro no aniversario do seu nacemento como figura cumio do amor a Galicia, á muller e á lingua galega. Por iso debemos recordar as súas palabras, en forma de verso, tan profundas sempre que deixan pouso, e tan cheas de actualidade como se fosen escritas hoxe, e fai máis de 150 anos.

O ritmo que consegue darlle Rosalía de Castro ás súas palabras é tan auténtico e tan cheo de cor, que a profunda tristura e nostalxia que invade os seus escritos queda iluminada sempre por el, creativo e hipnótico.

A Alborada de Rosalía que hoxe recordamos non é tristura, é alegría, é esperanza, é muller, é futuro! Feliz Día de Rosalía!!

 

IMAXE: Rosalía por Luis Sellier, fins dos 70 ou principios do 80 do século XIX. (A Coruña). Colección da RAG

 

 

 

 

Alborada. Rosalía de Castro

Rosalía de Castro, 1837-1885

I
Vaite, noi-
te,—vai fuxin-
do.—Vente auro-
ra,—vente abrin-
do,—co teu ros-
tro,—que, sorrin-
do,—¡¡¡a sombra espanta!!!

¡Canta,
paxariño, can-
ta—de ponliña en pon-
la,—que o sol se levan-
ta—polo monte ver-
de,—polo verde mon-
te,—alegrando as her-
bas,—alegrando as fon-
tes!...

¡Canta, paxariño alegre,
canta!
¡Canta porque o millo medre,
canta!
Canta porque a luz te escoite,
canta!
Canta que fuxeu a noite.

Noite escura
logo ven
e moito dura
co seu manto
de tristura.
Con meigallos
e temores,
agoreira
de dolores,
agarimo
de pesares,
cubridora
en todo mal.
¡Sal...!

Que a auroriña
o ceu colora
cuns arbores
que namora,
cun sembrante
de ouro e prata
teñidiño
de escalrata.
Cuns vestidos
de diamante
que lle borda
o sol amante
antre as ondas
de cristal.

¡Sal...!
señora en todo mal,
que o sol
xa brila
nas cunchiñas do areal;
que a luz
do día
viste a terra de alegría;
que o sol
derrete con amor a escarcha fría.

Rosalía de Castro (1980), Poesía en galego completa (Vigo: Edición Xerais de Galicia)

 Carlos Núñez  (2009).
 Abe Rábade  (2008).
 Versión de A Quenlla  (1997).

II

Branca auro-
ra—ven chegan-
do,—i ás porti-
ñas—vai chaman-
do—dos que dor-
men—esperan-
do—¡o teu folgor...!

Cor...
de alba hermosa
lles estende
nos vidriños
cariñosa,
donde o sol
tamén suspende,
cando aló
no mar se tende,
de fogax
larada viva,
dempois leve,
fuxitiva,
triste, vago
resprandor.

Cantor
dos aires,
paxariño alegre,
canta,
canta porque o millo medre;
cantor
da aurora,
alegre namorado,
ás meniñas dille
que xa sal o sol dourado;

que o gaiteiro,
ben lavado,
ben vestido,
ben peitado,
da gaitiña
acompañado
¡á porta está...!
¡Xa...!

Se espricando
que te esprica,
repinica,
repinica
na alborada
ben amada
das meniñas
cantadeiras,
bailadoras,
rebuldeiras;
das velliñas
alegriñas;
das que saben
ben ruar.

¡Arriba
todas, rapaciñas do lugar,
que o sol
i a aurora xa vos vén a dispertar!
¡Arriba!
¡Arriba, toleirona mocidad,
que atru-
xaremos—cantaremos o ala... ...!!!